Κεφάλαιο 1

ΑΘΗΝΑ, Πανεπιστήμιο δυτικής Αττικής — ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2026

Η βροχή είχε ξεκινήσει λίγο πριν τελειώσει το τελευταίο μάθημα. Στην Πανεπιστημιούπολη του Ελαιώνα, οι φοιτητές εγκατέλειπαν βιαστικά τις αίθουσες, προσπαθώντας να προφυλαχθούν κάτω από τις τέντες και τις εισόδους των κτιρίων. Κάποιοι κατευθύνονταν προς το μετρό, άλλοι προς τα αυτοκίνητά τους, ενώ μια μικρή ομάδα είχε ήδη συγκεντρωθεί στην καφετέρια. Ο Πέτρος έκλεισε το τετράδιό του και κοίταξε την ώρα. 18:12. «Ωραία. Άλλη μία μέρα που δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα από αυτά που ήθελα», μουρμούρισε. «Αν εννοείς να διαβάσεις, σε πιστεύω», ακούστηκε μια φωνή πίσω του. Ο Γιάννης στεκόταν στην πόρτα της αίθουσας κρατώντας δύο καφέδες. «Έφερα τον δικό σου. Χωρίς ζάχαρη, όπως πάντα». «Μια μέρα θα με εκπλήξεις και θα έχεις φέρει κάτι χρήσιμο». «Σου έφερα καφέ. Μην είσαι αχάριστος». Ο Πέτρος χαμογέλασε και πήρε το ποτήρι. Ήταν από εκείνες τις συνηθισμένες ημέρες της σχολής. Εργαστήρια, σημειώσεις, συζητήσεις για τις εξετάσεις και συνεχείς υπολογισμοί για το πόσος χρόνος απέμενε μέχρι να τελειώσει το εξάμηνο. Για τον Πέτρο, η καθημερινότητα ήταν ένας συνεχής αγώνας ανάμεσα στις σπουδές και στη δουλειά. Οι υποχρεώσεις δεν του άφηναν πολλά περιθώρια να ασχοληθεί με όσα πραγματικά τον ενδιέφεραν. Κι όμως, δεν παραπονιόταν ιδιαίτερα. Του άρεσε να καταλαβαίνει πώς λειτουργούσαν τα πράγματα. Από ένα ηλεκτρικό κύκλωμα μέχρι έναν περίπλοκο μηχανισμό που είδε, είχε την ίδια περιέργεια: να ανακαλύπτει τι κρυβόταν πίσω από την επιφάνεια. «Θα έρθεις το βράδυ;» ρώτησε ο Γιάννης. «Πού;» «Σπίτι του Νίκου. Είπε να μαζευτούμε για κανένα παιχνίδι». «Δεν ξέρω. Έχω κάτι δουλειές». «Πέτρο, έχεις πάντα κάτι δουλειές». «Κάποιος πρέπει να πληρώνει τους λογαριασμούς». «Εντάξει, πατέρα». Βγήκαν από το κτίριο και κατευθύνθηκαν προς την καφετέρια. Εκεί τους περίμεναν ήδη ο Νίκος, ο Αλέξης, η Μαρία και η Ελένη. Η Βανέσα καθόταν λίγο πιο πέρα, δίπλα στο παράθυρο. Όταν είδε τον Πέτρο, σήκωσε το βλέμμα από το κινητό της. «Άργησες». «Είχα μάθημα». «Πάντα έχεις μια δικαιολογία». «Αυτή τη φορά είναι αληθινή». Η Βανέσα χαμογέλασε. Ο Πέτρος πλησίασε και κάθισε δίπλα της. Εκείνη ακούμπησε για λίγο το κεφάλι της στον ώμο του. «Πώς πήγε;» τον ρώτησε. «Καλά. Αν εξαιρέσεις ότι νομίζω πως ο καθηγητής έχει αποφασίσει να μας κάνει να ξεχάσουμε όσα ξέρουμε». «Τουλάχιστον είσαι συνεπής». «Σε τι;» «Στο να παραπονιέσαι». Ο Νίκος που παρακολουθούσε τη συζήτηση, παρενέβη: «Παιδιά, αν τελειώσατε με τα προσωπικά σας, έχουμε ένα σοβαρότερο ζήτημα». «Τι συνέβη;» ρώτησε η Μαρία. «Ο Αλέξης έχασε χθες στο παιχνίδι και τώρα υποστηρίζει ότι έφταιγε το ίντερνετ». «Δεν έφταιγε το ίντερνετ. Έφταιγε ότι δεν ακολουθήσατε το πλάνο». «Το πλάνο σου ήταν να τρέξουμε όλοι προς πέντε διαφορετικές κατευθύνσεις», απάντησε ο Γιάννης. Η παρέα γέλασε. Για μερικά λεπτά, όλα ήταν όπως πάντα. Κανείς τους δεν είχε λόγο να πιστεύει ότι εκείνο το βράδυ θα θυμόταν για πολλά χρόνια.

-23:16- Μέγαρα

Το δωμάτιο του Πέτρου ήταν φωτισμένο μόνο από την οθόνη του υπολογιστή. Είχε επιστρέψει σπίτι πριν από περίπου μία ώρα. Στο γραφείο του υπήρχαν ανοιχτές σημειώσεις, ένα τετράδιο με ασκήσεις και ένα μισοτελειωμένο φλιτζάνι καφέ. Το κινητό του έδειχνε δύο καινούργια μηνύματα. Βανέσα: «Έφτασες;» Πέτρος: «Ναι, μόλις. Εσύ ;» Βανέσα: «Κι εγώ. Μην ξενυχτήσεις πάλι.» Ο Πέτρος πληκτρολόγησε: «Δεν υπόσχομαι τίποτα.» Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εμφανίστηκε μια καρδιά. Άφησε το κινητό δίπλα στο πληκτρολόγιο και άνοιξε τον browser. Σκόπευε να ψάξει μια τεχνική πληροφορία για την εργασία του. Είχε αποθηκεύσει μια ιστοσελίδα με ηλεκτρολογικό εξοπλισμό και ήθελε να ξαναδεί ορισμένα χαρακτηριστικά ενός εξαρτήματος. Η σελίδα φόρτωσε κανονικά. Και τότε συνέβη κάτι παράξενο. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, ολόκληρη η οθόνη έγινε μαύρη. Ο Πέτρος συνοφρυώθηκε. Έπειτα εμφανίστηκε ένα μικρό χρυσό σύμβολο στο κέντρο. Ένα στέμμα. Κάτω από αυτό υπήρχε μια διεύθυνση: http://www.limitedcrowns.com. Η σελίδα επανήλθε σχεδόν αμέσως στην κανονική της μορφή. Ο Πέτρος έμεινε ακίνητος. «Τι ήταν αυτό;» Αρχικά σκέφτηκε ότι επρόκειτο για κάποια διαφημιστική ανακατεύθυνση. Ίσως ένα κακόβουλο script ή μια προσωρινή δυσλειτουργία της ιστοσελίδας. Άνοιξε το ιστορικό του browser. Τίποτα. Προσπάθησε να ανανεώσει τη σελίδα. Τίποτα. Το χρυσό στέμμα είχε εξαφανιστεί. Έμεινε για λίγο κοιτάζοντας την οθόνη και ύστερα πληκτρολόγησε τη διεύθυνση. Η ιστοσελίδα άνοιξε. Μαύρο φόντο. Στο κέντρο, ένα χρυσό στέμμα με δώδεκα αιχμές. Κάτω από αυτό, πέντε σειρές λευκών γραμμάτων.

LIMITED CROWNS. TWELVE CROWNS.
ONE WORLD. ONE CHANCE.
THE WORLD IS WAITING.
ENTER THE WORLD
Create your account

Δεν υπήρχαν διαφημίσεις. Δεν υπήρχαν σύνδεσμοι προς κοινωνικά δίκτυα. Δεν υπήρχε εταιρικό λογότυπο, όνομα δημιουργού ή πληροφορίες επικοινωνίας. Μόνο ένα κουμπί. Ο Πέτρος άνοιξε μια δεύτερη καρτέλα και αναζήτησε το όνομα στο διαδίκτυο. Τα αποτελέσματα ήταν σχεδόν μηδενικά. Ένα forum με μια ανάρτηση λίγων ωρών πριν. Ένας χρήστης είχε γράψει: «Το έχει δει κανείς άλλος αυτό;» Ακολουθούσε μια εικόνα του ίδιου χρυσού στέμματος. Κάποιος είχε απαντήσει: «Μάλλον διαφημιστικό κόλπο. Μην ασχολείστε». Ο Πέτρος άνοιξε την ανάρτηση. Ο λογαριασμός του χρήστη που την είχε δημοσιεύσει είχε δημιουργηθεί μόλις πριν από δύο ώρες. Περίεργο. Πολύ περίεργο.

-23:32-

Ο Πέτρος έστειλε ένα μήνυμα στον Γιάννη. Πέτρος: «Ρε, είσαι ξύπνιος;» Γιάννης: «Δυστυχώς. Τι έγινε;» Πέτρος: «Σου στέλνω ένα link. Δες το.» Ο Γιάννης άνοιξε τον σύνδεσμο. Για μερικά δευτερόλεπτα δεν απάντησε. «Πού το βρήκες;» Πέτρος: «Σε μια άσχετη ιστοσελίδα. Μου εμφανίστηκε μόνο του.» Γιάννης: «Περίμενε.» Ο Πέτρος άνοιξε το Discord. Γιάννης: «Φίλε, δεν υπάρχει περίπτωση.» Πέτρος: «Τι;» Γιάννης:« Έχει κανονικό client. Μπορείς να κατεβάσεις παιχνίδι.» Πέτρος: «Ποιο παιχνίδι;» Γιάννης: «Δεν ξέρω ακόμη. Κατεβάζω.» Ο Πέτρος επέστρεψε στην ιστοσελίδα. Κάτω από το κουμπί εισόδου είχε εμφανιστεί μια νέα επιλογή: DOWNLOAD GAME CLIENT. Το αρχείο ήταν ασυνήθιστα μικρό για ένα σύγχρονο MMORPG. Η περιέργειά του μεγάλωνε. «Τι ακριβώς ετοιμάζετε;» ψιθύρισε.

-23:47-

Το πρόγραμμα εγκαταστάθηκε. Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα απλό περιβάλλον σύνδεσης.

USERNAME.
PASSWORD.
EMAIL.
Και κάτω από αυτά:
CREATE YOUR DESTINY.

Ο Πέτρος επέλεξε ένα όνομα χρήστη που χρησιμοποιούσε εδώ και χρόνια σε διάφορα παιχνίδια. Συμπλήρωσε τα στοιχεία του και πάτησε δημιουργία λογαριασμού. Η οθόνη μαύρισε. Για μερικά δευτερόλεπτα δεν συνέβη τίποτα. Ύστερα εμφανίστηκε ένα μήνυμα.

ACCOUNT CREATED
WELCOME, SEEKER.
Your journey begins now.
WORLD INITIALIZATION: COMPLETE

Ο Πέτρος κοίταξε το μήνυμα. «Seeker; Ωραία. Τουλάχιστον έχουν φαντασία». Το παιχνίδι άρχισε να φορτώνει. Και τότε εμφανίστηκε ο κόσμος. Ο κόσμος των δώδεκα. Δεν υπήρχε κεντρικό μενού. Δεν υπήρχε επιλογή γραφικών. Δεν υπήρχε καν η συνηθισμένη οθόνη δημιουργίας χαρακτήρα. Ο Πέτρος βρέθηκε να κοιτάζει έναν τεράστιο χάρτη. Δώδεκα ήπειροι αιωρούνταν μέσα σε έναν αχανή ουρανό. Κάθε μία είχε διαφορετικό σχήμα, χρώματα και γεωγραφία. Κάποιες έμοιαζαν με παγωμένα βασίλεια, άλλες με καταπράσινα δάση ή τεράστιες οροσειρές. Στο κέντρο υπήρχε μια γιγαντιαία δίνη.
Ένα κοσμικό χάσμα με μωβ και γαλάζια νέφη, που περιστρέφονταν γύρω από έναν σκοτεινό πυρήνα. Γύρω της διακρίνονταν ερείπια και κατασκευές τόσο μεγάλες που έμοιαζαν να ανήκουν σε πολιτισμό πολύ παλαιότερο από οτιδήποτε είχε φανταστεί. Ο Πέτρος έγειρε μπροστά στην οθόνη. Δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε είχε ξαναδεί κάτι τόσο εντυπωσιακό σε παιχνίδι. Η κάμερα κινήθηκε αργά πάνω από τον χάρτη. Μια βαθιά ανδρική φωνή ακούστηκε για πρώτη φορά. «Κάθε κόσμος έχει μια αρχή». Μια μικρή παύση. «Κάθε βασίλειο έχει έναν δημιουργό». Ο χάρτης σκοτείνιασε ελαφρά. «Αλλά κανένας δημιουργός δεν μπορεί να αποφασίσει ποιος αξίζει το στέμμα». Εμφανίστηκαν δώδεκα φωτεινά σύμβολα. Ένα πάνω σε κάθε ήπειρο. «Βρείτε τις Κορώνες. Ανακαλύψτε την αλήθεια. Και θυμηθείτε…» Η φωνή χαμήλωσε. «Ο κόσμος θυμάται». Η οθόνη έγινε μαύρη.

WELCOME TO WORLD OF LIMITED CROWNS.

Ο Πέτρος δεν είχε ακόμη καταλάβει ότι είχε μόλις γίνει ένας από τους πρώτους παίκτες ενός παιχνιδιού που δεν γνώριζε κανείς πώς είχε δημιουργηθεί.

-00:08-

Το Discord είχε αρχίσει να γεμίζει μηνύματα. Γιάννης: «ΜΠΗΚΑ.» Νίκος: «Τι είναι αυτό ρε παιδιά;» Αλέξης: «Το έχω ανοίξει. Είμαι μέσα.» Μαρία: «Παιδιά, είναι πραγματικά απίστευτο.» Ελένη: «Έχει κανείς πληροφορίες για τον δημιουργό;» Ο Πέτρος άνοιξε την καρτέλα των παικτών. Ο αριθμός εμφανιζόταν στην πάνω δεξιά γωνία.
CURRENT PLAYERS ONLINE
347
Τριακόσιοι σαράντα επτά. Για ένα παιχνίδι που δεν είχε διαφημιστεί πουθενά, ο αριθμός ήταν παράξενος. Πάτησε πάνω στον χάρτη. Εμφανίστηκε η επιλογή δημιουργίας χαρακτήρα. Διάλεξε Human. Έπειτα Warrior. Έδωσε στον χαρακτήρα του ένα όνομα και επιβεβαίωσε. Η οθόνη φωτίστηκε. Ο χαρακτήρας του εμφανίστηκε σε μια μεγάλη πέτρινη πλατεία. Γύρω του υπήρχαν άλλοι παίκτες. Μερικοί έτρεχαν, άλλοι εξερευνούσαν τα κτίρια, ενώ κάποιοι στέκονταν ακίνητοι κοιτάζοντας τον ουρανό. Στο βάθος υψωνόταν ένα κάστρο. Πάνω από την κεντρική πύλη υπήρχε μια επιγραφή σε μια γλώσσα που δεν αναγνώριζε. Άνοιξε το global chat. Οι πρώτες συνομιλίες ήταν γεμάτες ενθουσιασμό και απορίες. «Anyone knows where we are?» «How do I get out of this city?» «Is this an MMO?» «Who made this game?» Ο Πέτρος χαμογέλασε. Είχε βρει κάτι που άξιζε να εξερευνήσει. Τότε εμφανίστηκε ένα καινούργιο μήνυμα στο Discord. Βανέσα: Είσαι ακόμη ξύπνιος;» Πέτρος: «Ναι. Δεν θα πιστέψεις τι βρήκα.» Βανέσα: «Τι πάλι;» Πέτρος: «Ένα παιχνίδι. Πρέπει να το δεις.» Βανέσα: «Τώρα;» Πέτρος: «Τώρα.» Βανέσα: «Καλά. Στείλε μου.» Ο Πέτρος έστειλε τον σύνδεσμο. Λίγα λεπτά αργότερα, η Βανέσα συνδέθηκε στο Discord. «Λοιπόν;» ακούστηκε η φωνή της. «Περίμενε να μπεις». «Έχω ήδη δημιουργήσει λογαριασμό». Ο Πέτρος χαμογέλασε. «Γρήγορη είσαι». «Δεν ήθελα να περιμένω». Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησαν. Η Βανέσα φόρτωνε τον κόσμο. «Πέτρο…» «Ναι;» «Αυτό είναι πραγματικά όμορφο». Εκείνος κοίταξε ξανά τον χάρτη. «Και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη».

-00:31-

Η Βανέσα είχε πλέον εμφανιστεί στην ίδια πόλη. Οι δύο χαρακτήρες συναντήθηκαν κοντά στην κεντρική πλατεία. Πέρασαν λίγα λεπτά εξερευνώντας τα κτίρια, μιλώντας με τους NPCs και δοκιμάζοντας τις κινήσεις των χαρακτήρων τους. «Έλα εδώ», είπε η Βανέσα. «Πού;» «Κοίτα πάνω από την πύλη». Ο Πέτρος πλησίασε. Εκεί υπήρχαν δώδεκα μικρές πέτρινες μορφές. Καθεμία κρατούσε ένα διαφορετικό σύμβολο. «Δώδεκα», είπε. «Τι;» «Είναι παντού. Στον χάρτη, στις επιγραφές, τώρα εδώ». Η Βανέσα κοίταξε τις μορφές. «Ίσως είναι οι δώδεκα Κορώνες». «Μπορεί». Ένας NPC στεκόταν λίγο πιο πέρα. Ήταν ένας ηλικιωμένος άνδρας με μακριά λευκή γενειάδα και σκούρα ενδυμασία. Πάνω από το κεφάλι του αναγραφόταν: THE LAST CHRONICLER. Η Βανέσα πλησίασε πρώτη. «Can I help you?» εμφανίστηκε στην οθόνη. Ο NPC σήκωσε αργά το κεφάλι. «Οι περισσότεροι έρχονται αναζητώντας χρυσό», είπε. Ο Πέτρος σταμάτησε. Η φωνή του NPC ήταν διαφορετική από τις συνηθισμένες ηχογραφημένες ατάκες. «Εσύ τι αναζητάς;» συνέχισε ο γέροντας. Ο Πέτρος κοίταξε τη Βανέσα. «Εγώ;» «Απάντησέ του», είπε εκείνη. Ο Πέτρος πληκτρολόγησε: Knowledge. Ο γέροντας έμεινε ακίνητος. Έπειτα απάντησε: «Τότε ίσως βρεις αυτό που οι άλλοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να δουν». Η συνομιλία έκλεισε. Ο Πέτρος έμεινε για λίγο κοιτάζοντας την οθόνη. «Το είδες;» ρώτησε. «Ναι». «Δεν ήταν προκαθορισμένη απάντηση». «Πώς το ξέρεις;» «Δεν ξέρω. Απλώς… δεν έμοιαζε έτσι». Η Βανέσα γέλασε. «Πρώτη μέρα είναι. Μην αρχίσεις τις θεωρίες». «Δεν είναι θεωρία. Είναι παρατήρηση». «Καλά, κύριε μηχανικέ». Ο Πέτρος χαμογέλασε. Για λίγα λεπτά συνέχισαν την εξερεύνηση. Κανείς τους δεν πρόσεξε ότι, ακριβώς τη στιγμή που απομακρύνθηκαν από τον γέροντα, εκείνος γύρισε το κεφάλι και τους παρακολούθησε. Ήταν μια κίνηση σχεδόν ανεπαίσθητη. Και δεν επαναλήφθηκε.

-01:12-

Η παρέα είχε πλέον συγκεντρωθεί στο Discord. Ο Αλέξης συζητούσε για τον εξοπλισμό. Ο Γιάννης προσπαθούσε να καταλάβει τη λειτουργία των αποστολών. Η Μαρία κρατούσε σημειώσεις για τις επιγραφές. Ο Νίκος είχε ήδη βρει δύο ακόμη παίκτες από το εξωτερικό και προσπαθούσε να συνεννοηθεί μαζί τους. Η Βανέσα είχε σταματήσει να μιλά. Ο Πέτρος την άκουσε να χασμουριέται. «Κουράστηκες;» «Λίγο». «Να το αφήσουμε;» «Σε λίγο». Εκείνη τη στιγμή, ολόκληρος ο server σκοτείνιασε. Όλοι οι παίκτες σταμάτησαν να κινούνται. Στο κέντρο της οθόνης εμφανίστηκε ένα σύμβολο. Το χρυσό στέμμα. Από κάτω, ένα μήνυμα.

SYSTEM MESSAGE
A NEW WORLD AWAITS.
«Καλώς ήρθατε, ταξιδιώτες.
Ο κόσμος που βλέπετε δεν είναι ο κόσμος που γνωρίζετε.
Δώδεκα βασίλεια. Δώδεκα Κορώνες. Μία ιστορία που περιμένει να γραφτεί.
Μην εμπιστεύεστε όσα βλέπετε.
Και μην ξεχνάτε όσα ανακαλύπτετε.»
THE ADMINISTRATOR

Η ανακοίνωση εξαφανίστηκε. Το παιχνίδι επανήλθε κανονικά. Για μερικά δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε. «Εντάξει», είπε ο Γιάννης. «Αυτό ήταν περίεργο». «Ποιος είναι ο administrator;» ρώτησε η Ελένη. «Μάλλον ο δημιουργός», απάντησε ο Αλέξης. «Δεν υπάρχει πουθενά όνομα εταιρείας», είπε ο Πέτρος. «Μπορεί να είναι ιδιώτης», παρατήρησε η Μαρία. Η Βανέσα μίλησε χαμηλόφωνα: «Εμένα με ενδιαφέρει γιατί έγραψε να μην εμπιστευόμαστε όσα βλέπουμε». Ο Πέτρος δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε ξανά τον χάρτη. Τις δώδεκα ηπείρους. Τη δίνη. Τα σύμβολα. Και για πρώτη φορά σκέφτηκε ότι ίσως αυτό το παιχνίδι να μην είχε δημιουργηθεί απλώς για να διασκεδάσει τους παίκτες του. Ίσως υπήρχε κάτι άλλο. Κάτι που δεν είχε ακόμη καταλάβει.

-01:46-

Ο Πέτρος αποφάσισε να κλείσει το παιχνίδι. Πριν αποσυνδεθεί, άνοιξε ξανά τη λίστα των παικτών. Ο αριθμός είχε αυξηθεί.
CURRENT PLAYERS ONLINE
2.184
Πριν από λίγες ώρες ήταν μόλις μερικές εκατοντάδες. Τώρα ξεπερνούσαν τους δύο χιλιάδες. Άνοιξε ξανά τον browser. Πληκτρολόγησε το όνομα του παιχνιδιού στη μηχανή αναζήτησης. Αυτή τη φορά εμφανίστηκαν περισσότερα αποτελέσματα. Ένα forum στην Ιαπωνία. Ένα μικρό gaming community στη Γερμανία. Μια ανάρτηση στην Αμερική. Και όλες οι αναρτήσεις είχαν δημιουργηθεί μέσα στις τελευταίες ώρες. Το παιχνίδι εξαπλωνόταν. Αλλά πώς; Ποιος το προωθούσε; Και κυρίως, ποιος πλήρωνε για να λειτουργεί; Ο Πέτρος έκλεισε τον browser. Πριν σβήσει τον υπολογιστή, το βλέμμα του έπεσε στο εικονίδιο του παιχνιδιού. Ένα μικρό χρυσό στέμμα. Το κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα. Έπειτα έκλεισε την οθόνη. Στο δωμάτιο επικράτησε ησυχία. Το κινητό του δονήθηκε. Βανέσα: Καληνύχτα. Μου άρεσε που το ανακαλύψαμε μαζί. Ο Πέτρος απάντησε: Και μένα. Νομίζω θα έχουμε πολλά να ανακαλύψουμε. Άφησε το κινητό στο γραφείο. Και αποκοιμήθηκε χωρίς να γνωρίζει ότι, λίγα λεπτά αργότερα, σε μια άγνωστη τοποθεσία, κάποιος θα άνοιγε μια οθόνη στην οποία εμφανίζονταν τα στοιχεία του λογαριασμού του. Δεν υπήρχε όνομα. Δεν υπήρχε φωτογραφία. Μόνο μια λίστα με τους πρώτους συνδεδεμένους παίκτες. Μια γραμμή φωτίστηκε.

PLAYER REGISTERED: PETROS

Κάτω από αυτήν εμφανίστηκε μια δεύτερη.

PLAYER REGISTERED: VANESSA

Μια τρίτη γραμμή άρχισε να σχηματίζεται. Και τότε, στην άκρη της οθόνης, εμφανίστηκε ένα μικρό μήνυμα:
The first connection has been established.

Κάποιος το διάβασε. Δεν απάντησε. Απλώς έκλεισε την οθόνη.